Dzień Dziecka

Tradycja świętowania 1 czerwca jako Dnia Dziecka ma ponad 50 lat. Obchodzony głównie w byłych krajach socjalistycznych, dziś znany jest już tylko w Polsce, Czechach, Słowacji, Rosji i krajach bałtyckich. Reszta świata świętuje Dzień Praw Dziecka 20 listopada.

Zainicjowany 1949 roku przez Światową Federację Kobiet Demokratycznych 1 czerwca jako Międzynarodowy Dzień Dziecka miał być świętem ochrony dzieci przed wojną, krzywdą i głodem. Podchwycony przez komunistyczne władze krajów bloku wschodniego początkowo miał wyraźne konotacje polityczne. Z czasem jednak polityka zeszła na dalszy plan i dziś święto to ma ciepły, rodzinny charakter.

Konkurencyjne święto zaproponowała w 1954 r. Organizacja Narodów Zjednoczonych. W rezolucji 838 (IX) Zgromadzenie Ogólne ONZ zaleciło wszystkim państwom organizowanie obchodów Powszechnego Dnia Dziecka i zaapelowało, aby wykorzystać te obchody do propagowania idei braterstwa i zrozumienia pomiędzy dziećmi całego świata oraz do promowania działań na rzecz ich pomyślnego rozwoju.

ONZ obchodzi własny Dzień Dziecka 20 listopada, w rocznicę uchwalenia Deklaracji Praw Dziecka (w 1959 r.) oraz Konwencji o Prawach Dziecka (w 1989 r.). Zgromadzenie Ogólne w swojej rezolucji sugeruje jednak, że każde państwo może organizować własne obchody w dniu, który uzna za właściwy.

Tak jak różne są daty obchodzenia Dnia Dziecka, różne są również zwyczaje z nim związane. Np. we Francji 6 stycznia świętuje się Dzień Rodziny. Rodzice i dzieci zasiadają wówczas do uroczystej kolacji, podczas której jedzą m.in. ciasto z „wróżbami”. W Japonii Dniem Dziecka jest 5 maja, choć świętują wówczas tylko chłopcy. Ojcowie robią wówczas z synami flagi w kształcie karpia (jako symbolu siły i odwagi) i wieszają je na drzwiach. Dziewczynki mają swój dzień 3 marca, kiedy to przygotowują wystawy lalek w tradycyjnych strojach i piją specjalny napój ryżowy. W Turcji Dzień Dziecka obchodzony jest 23 kwietnia. Dzieci ubrane w stroje narodowe tańczą, śpiewają i puszczają latawce.